100

@Michel
Jared Polin heeft de 50 f/1.4 Art uitgeprobeerd en die werkte.
Video op ongeveer 7:20.

«Als de oude vatting gebruikt zou worden zouden de objectieven namelijk een stuk groter moeten worden. »

Waarom?
Als de camera F-mount zou zijn, dan is de afstand van flens tot de sensor veel groter (46,5mm in plaats van 16mm voor Z-mount) dus zou de camera veel dikker zijn. Probleem met F-mount is dat de opening te klein is voor modern glas sneller dan f/1.4. De 55mm van de Z-mount maakt het mogelijk om bijvoorbeeld f/0.95 te gebruiken (zoals de aangekondigde 58mm f/0.95).
F-mount stamt overigens niet uit de jaren 80 maar is uit 1959

«Nikon heeft in deze camera gekozen voor XQD in plaats van het vertrouwde SD(XC).»

XQD is niet echt nieuw voor Nikon… D4, D4s, D5, D500 en D850 gebruiken deze kaarten al.
XQD is overigens niet compatible met CFast maar met CFexpress.

«Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar ik denk dat 95 procent van alle fotografen die in de markt zijn voor bijvoorbeeld een D750 of D850 beter voor deze nieuwe systeemcamera's kunnen gaan.»

Eerste generatie, voorlopig weinig “native” lenzen beschikbaar, slechts één kaartslot, batterijduur is problematisch (330 foto’s of 15minuten video op een volle batterij), beperkte buffercapaciteit, 9 fps (Z7) klinkt snel, maar die 9 is met beperkingen, zonder beperkingen is het maar 5,5 fps…
Er zitten natuurlijk ook de nodige voordelen aan, maar ik denk niet dat die op dit moment voor 95% van alle fotografen belangrijker genoeg zijn om meteen over te stappen.

Een smartphone is niet zozeer een DSLR-killer (of ILC-killer - Interchangeable Lens Camera – om ook de spiegelloze varianten mee te nemen), maar prima geschikt voor de momenten dat je geen grote camera bij je hebt of als aanvulling daarop. Vorige week had ik mijn 5D en macro spullen bij me en dat is alles bij elkaar een rugzak vol, maar niet geschikt om een landschap mee te schieten. Mijn telefoon brengt dan uitkomst en de kwaliteit (iphone X) vind ik heel behoorlijk. Natuurlijk, een FF camera met kwaliteitsglas geeft een (nog) beter resultaat, maar voor internetgebruik of kleine afdrukken (tot A4) zijn de nieuwste smartphones inmiddels goed genoeg.

Probleem met dit soort dingen is altijd wat je precies verstaat onder een “goede foto”.

Vergelijk je fotografie met klusjesmannen dan heb je het over fotografie als ambacht, maar fotografie kun je ook zien als een kunstvorm. Een schilder die een strak schilderij wil maken en petroleum als droogmiddel gebruikt voor olieverf is technisch gezien niet goed bezig (dat zorgt voor barsten in de verf) maar zegt er iemand dat Piet Mondriaan geen goede schilderijen maakte omdat hij dat deed? Bij kunstfotografie gaat het doorgaans om andere dingen dan technische kwaliteit.

Maar ook qua technische kwaliteit is er best veel mogelijk met zeer beperkte middelen en daarbij speelt de technische kennis en kunde van de fotograaf een belangrijke rol. Een aardig voorbeeld zijn de sneeuwkristallen en overige foto’s van Alexey Kljatov die hij schiet met een meer dan 10 jaar oude Canon PowerShot A650 IS compact camera, een oude omgekeerde Helios 44M-5 lens, een houten plankje en een rol plakband om de boel bij elkaar te houden. De sensor in die camera is 1/1.7” (7,5 x 5,5mm) wat ongeveer 1/20 is van een full frame sensor.

Een aardig voorbeeld van wat met een moderne smartphone mogelijk is “The next film project” van een paar jaar geleden waarbij in 48 uur een korte film in drie delen door drie verschillende regisseurs gemaakt moest worden met een Samsung smartphone. Resultaat kun je hier vinden.

Zou de gemiddelde kijker door hebben dat de beelden niet met een professionele filmcamera zijn geschoten? Ik denk van niet.

Toch is het wel zo dat met alle moderne techniek een fotograaf steeds minder technische vaardigheden nodig heeft en met de komst van kunstmatige intelligentie hebben we straks voor een aantal vormen van fotografie waarschijnlijk geen menselijke fotograaf meer nodig, maar werkt de camera (of een serie camera’s) autonoom. Bij grote sportevenementen worden al gerobotiseerde camera’s gebruikt.

Beide kunnen een probleem zijn, in combinatie kunnen ze elkaar versterken, maar ook opheffen.
Als ik zelf de techniek gebruik ben ik er bijna zeker van dat de axiale beweging van mijn camera minder is dan een centimeter. Het is, met een beetje oefening, echt niet zo ingewikkeld om een radiale beweging van een paar graden te maken zonder grote axiale bewegingen te maken. Ook neemt het maken van een dergelijke beweging doorgaans weinig tijd in beslag (minder dan een seconde) en gebruik ik een dergelijke techniek alleen bij redelijk statische onderwerpen.

Kern van het verhaal is denk ik dat je moet weten wat de consequenties zijn van toegepaste technieken om ze goed te kunnen inzetten. Bij kritische focus zoals een headshot op een diafragma groter dan f/2.8 is de afwijking door de techniek zelf een probleem. Bij een full body shot of het fotograferen van meerdere personen zijn focusafwijkingen van een paar centimeter vaak geen probleem.

@Paul
Bij een 85 mm lens op een afstand van 3 meter de lens 8° verdraaien (dat is een derde van de horizontale beeldhoek) betekent een verschuiving van het scherpstelpunt van ongeveer 3cm (cos 8° = 0,99 => 0,99 x 3 = 2,97 meter) wat ongeveer overeenkomt met het verschil tussen focus op het oog of op het puntje van de neus.
Op f/1.2 bij een FF sensor is de DOF in dat geval ca 9 centimeter, dus als een “afwijking groter dan de halve DoF” het criterium is, zou het zelfs op f/1.2 niet uitmaken.

Probleem is alleen dat het wel zichtbaar is dat de neus dan scherper is dan het oog, ook bij kleinere diafragma’s. DOF is een arbitraire waarde om een gebied aan te duiden waarin de scherpte op een bepaalde kijkafstand nog acceptabel is, niet meer dan dat. In werkelijkheid is het schepstelvlak tweedimensionaal en heeft dus een diepte van nul.
Het ligt aan de criteria (kwaliteitseisen) die een fotograaf zichzelf oplegt of door de klant worden gesteld of een dergelijke afwijking als acceptabel wordt gezien.

Tja, dat wordt lastig als je onderwerp buiten je scherptelpunten valt…
Ander nadeel is dat de lichtmeting van veel camera’s niet gekoppeld is aan alle individuele schepstelpunten waardoor je dan wel een scherpe maar mogelijk verkeerd belichte foto krijgt, zeker als er veel lichtverschil zit tussen je onderwerp en de achtergrond. En ja, ook dat is weer op te lossen door eerst een lichtmeting te doen op je onderwerp, die vast te zetten, dan de compositie te bepalen en dan scherp te stellen mits je voldoende tijd hebt om dat allemaal te doen.

Belangrijkste is denk ik dat je weet wat de voor- en nadelen zijn van de verschillende methodes (die op zich niet fout zijn). Als je op f/1.4 fotografeert is een nauwkeurige scherpstelling belangrijker dan op f/8 of f/11 omdat de scherptediepe op f/1.4 veel kleiner is. Als je op hoge ISO fotografeert is een correcte belichting belangrijker omdat je veel minder ruimte hebt voor correcties achteraf door een lager dynamisch bereik.

@Jorn Gijzen

"Wat nog kan helpen bij heftige reflecties, is het gebruiken van een polarisatiefilter. Ik gebruik dit vaak als ik lichte, reflecterende objecten (bijv. van aluminium) fotografeer."

Polarisatiefilters kunnen alleen reflecties van niet-metallieke oppervlakken (glas, water, etc.) verminderen. Aluminium is een metaal en het weerkaatste licht van metalen oppervlakken is nu juist NIET gepolariseerd waardoor een polarisatiefilter daarbij dus geen effect heeft.

@Luc Vancamp

Als je goed kijkt zie je bij de beertjes bijvoorbeeld rond de oortjes en armpjes dat de achtergrond niet volledig wit is. Je kunt het ook gewoon controleren bijvoorbeeld in Photoshop met de Color Picker. Als je bijvoorbeeld net boven het armpje van de beer met Radio Decibel op de poot meet, zie je dat de achtergrond de volgende RGB waardes heeft: R247 – G245 – B246. Bij volledig wit zijn alle waardes 255. Kortom dit is best een forse afwijking van volledig wit die op een beetje monitor zichtbaar moet zijn.

“…als het gebruik niet alleen voor huiselijke doeleinden is…”

Wat dat betekent kun je bijvoorbeeld vinden in de handleiding van de rijksoverheid.
https://www.rijksoverheid.nl/binaries/rijksoverheid/documenten/rapporten/2018/01/22/handleiding-algemene-verordening-gegevensbescherming/Handleiding+Algemene+Verordening+Gegevensbescherming.pdf

Een citaat daaruit:

=== Uitgesloten van de Verordening:
[…]
Verwerkingen door een natuurlijke persoon bij de uitoefening van een zuiver persoonlijke of huishoudelijke activiteit
De Verordening is niet van toepassing op verwerkingen in het kader van zuiver persoonlijke of huishoudelijke activiteiten. Er is sprake van zuiver persoonlijke of huishoudelijke activiteiten wanneer u persoonsgegevens alleen voor uw privédoelen gebruikt en dit gebruik niet samenhangt met zakelijke activiteiten.

Voorbeelden van persoonlijke of huishoudelijke doelen zijn het bijhouden van persoonlijke adresbestanden, het mailen met vrienden en familie en het gebruik maken van sociale netwerken zolang dat geen enkel verband houdt met zakelijke activiteiten. De Verordening geldt wél voor verwerkingsverantwoordelijken of verwerkers die de middelen verschaffen voor de verwerking van persoonsgegevens voor persoonlijke of huishoudelijke activiteiten. Met andere woorden, wanneer u Facebook of Twitter voor persoonlijke doeleinden gebruikt, dan is de Verordening niet op u van toepassing, maar wel op Facebook en Twitter.===

Voor de gemiddelde hobbyfotograaf die zijn foto’s plaats op sociale media verandert er dus weinig.

Daarnaast blijft journalistieke vrijheid ook gewoon bestaan.
Journalistiek in de betekenis van: Activiteit waarbij feiten, meningen of ideeën aan het publiek verspreid worden, al dan niet beroepsmatig en al dan niet tegen vergoeding.

@Paul
Inderdaad, als je de afstand gelijk houdt en een foto met een 21mm lens voldoende cropt, krijg je hetzelfde beeld als bij een 200mm lens mits je onderwerp niet te ver weg staat anders houd je te weinig pixels over.
Maar heb je ook een voorbeeld waarbij je met 200mm lens een neus krijgt die veel groter lijkt dan die in werkelijkheid is zoals bij een close-up met een 16mm lens?
Waarschijnlijk niet omdat de kortste scherpstelafstand van een 200mm lens simpelweg te groot is, mijn 70-200 heeft een kortste scherpstelafstand van 1,2 meter, mijn 16-35 heeft een kortste scherpstelafstand van 0,28 meter, kortom brandpuntafstand is van invloed op de afstand waarop je kunt fotograferen en daarmee dus ook op de mogelijke vormen van vertekening.

De kern van het artikel was volgens mij het gebruik van lenzen met verschillende brandpuntafstanden en het verschil dat ontstaat als je je *onderwerp* even groot in beeld houdt. Als de vertekening daarbij verloopt van uitrekking naar samendrukking zoals in de voorbeeldfoto’s is er ergens een (brand)punt waarop geen van beiden aanwezig zijn.