Bram Berkien

Ik hou enorm van tijdschriften met deze insteek: gear is slechts een gereedschap, het gaat om wat voor foto's je daar mee maakt. Hoezeer Focus etc zich op apparatuur en de techniek richten is echt bedroevend. Wat dat betreft is Shutr magazine ook een verademing.
Bedankt voor de tip!

Los van dat het juridisch gezien verkeerd is een foto zonder toestemming te gebruiken, denk ik dat je door het sturen van claims (en het zeuren over niet betalende gebruikers van je foto's) jezelf als fotograaf profileert als een negatief ingestelde zeikerd. Dat klinkt hard maar denk dat veel fotografen gewoon erg veel zeuren en richten op de negatieve kanten van hun beroep: je foto's worden gejat, het is nauwelijks te doen om te overleven, de tarieven zijn zo laag, mensen weten je werk niet te waarderen, de concurrentie is moordend etc...

Stel jezelf de vraag: zelfs al is dat allemaal zo, heeft het dan zin om te zeuren? Niemand willen samen werken met een negatief persoon. Als je het allemaal zo rot vindt ga je iets anders doen toch? Wat veel fotografen niet door hebben is dat ze zich moeten onderscheiden. Ten opzichte van de vele amateuristische huis-tuin en keuken fotografen die hun diensten aanbieden is dat echt niet moeilijk. Dan helpt het ook nog om een niche te kiezen en je eigen stijl te ontwikkelen. Dan doen tarieven er ook al niet meer toe, aangezien jij degene bent die het beste is in die specifieke niche en stijl. Spendeer te tijd en energie aan positieve dingen

Aan andere Bram: natuurlijk maakt het in principe niet uit of de foto goed of slecht is. Wat ik bedoel te zeggen is dat juist in veel gevallen dat een watermerk wordt gebruikt de fotograaf er echt niet bang voor hoeft te zijn dat ook maar iemand die foto zou willen gebruiken

Interessante kwestie Elja, en ik kan me niet meteen bij een vd 2 kampen scharen. Van de ene kant moet Kluun niet zeuren: hij gebruikt werk zonder toestemming te vragen, en dat hij het prima vindt als mensen zijn werk citeren wil niet zeggen dat hij er van uit kan gaan dat anderen (fotografen) daar hetzelfde over denken.
Van de andere kant: in plaats van meteen een schadeclaim in te dienen kan een fotograaf ook eens overwegen op een normale manier contact op te nemen en de dialoog aan te gaan, zich coulant te tonen. De grap is dat dat vaak meer oplevert, niet eens zozeer in financiële zin maar meer wat betreft relaties. 1 keer een goed woord van iemand als Kluun over jou als fotograaf is immers meer waard dan een eenmalige schadevergoeding van enkele honderden euro's.
Overigens vind ik ook dat fotografen hun eigen werk soms enorm overschatten. Ik zie watermerken in de meest schrale foto's staan bijvoorbeeld. Het is niet alsof elke foto kunst is die angstvallig beschermd moet worden...

Ha, ik vond al dat er verdacht veel reacties binnenkwamen op dit stuk, maar nu snap ik het Vind de tas zelf leuk bedacht maar dat oranje had echt niet gehoeven, het ziet er wat mij betreft iets te veel uit als speelgoed of een kindertas. Doe maar gewoon degelijk zwart/grijs/bruin.

Ik zie de reden voor de verontwaardiging echt niet. Het gaat bij die vergelijking juist niet om de inhoud (verschrikking tegenover schoonheid) maar om de vorm. Daarin komen de foto's juist overeen. Het is gewoon een esthetische oefening, gaat om de compositie.

Goede tips Sabine. Nummer 2 (achtergrond) wil ik nog wel aanvullen: bij hobbywinkels kun je vaak voor 1 euro een groot wit vel papier kopen (A2 bijv). Zeker als je kleine objecten fotografeert zoals jij hierboven is dat groot genoeg, en het is net weer een stapje verder dan het behang op je kamer

Dank voor je reactie Bas, denk dat je een goed punt hebt en ik snap nu ook beter wat je bedoelt. Misschien is het wel gewoon zo dat nieuwsfotografie niet echt meer iets is dat je als beroep kunt uitoefenen, ook uit praktische overwegingen. Eigenlijk kun je als fotojournalist alleen dingen verslaan waarvan je al min of meer wist dat ze gingen gebeuren, NU.nl lezersfoto's van mensen die toevallig ter plaatse zijn hebben meer potentie om actueel en relevant te zijn. Zodoende is het vanuit economisch oogpunt niet meer verantwoord voor redacties om fotojournalisten in dienst te hebben als het werk dat die leveren (buiten hun schuld om) gewoon niet genoeg waarde vertegenwoordigd. Waar voor deze journalisten nog wel een plaats is, is het maken van diepgaandere series over fenomenen, maatschappelijke ontwikkelingen etc. Maar goed, we weten allemaal dat daarvoor uberhaupt nauwelijks meer plaats/geld is in de media.

Wat betreft tarieven, en dit geldt niet alleen voor nieuwsfotografen maar voor alle fotografen, en in het algemeen mensen die een beroep beoefenen waar de markt verzadigd begint te worden met concurrenten: om een voor jou aantrekkelijk tarief acceptabel te maken voor opdrachtgevers is het essentieel dat je laat zien dat jij iets kunt wat niemand anders kan. Dat kan zijn dat je een bepaalde niche bedient, een unieke stijl hebt, bijzonder professioneel bent etc. Als je 13 in een dozijn fotograaf bent heeft een opdrachtgever geen enkele reden om jou te kiezen ten gunste van die andere fotografen, en zal hij dus gauw happen voor een lage prijs. Maar als je je onderscheidt, er voor zorgt dat de opdrachtgever wel met jou moet samenwerken, kun je ook prima tarieven vragen.

Ik snap de ophef niet zo. Omdat nieuwsmedia het moeilijk hebben door de concurrentie met internet en gratis kranten zijn ze met centraler gedistribueerde persbureau's gaan werken zoals Reuters, AFP etc. De zelfde fotograaf bedient zo meerdere media, wat betekent dat er netto minder werk overblijft. Zo gaat dat. Ik snap de wrok van Bas niet helemaal, het is toch juist goed dat hij heeft ingezien dat er iets anders moet en zich nu op andere inkomstenbronnen richt? Soms veranderen zaken nu eenmaal en moet je jezelf vernieuwen. Fotografie bestaat ook pas zo kort, het beroep en hoe je er van kunt leven veranderen nog constant.

Goede review dit, het is dat ik hem al gekocht had