Charlotte

Het zou mooi zijn als ook een hof zich hierover uit zou laten, maar daarvoor moet in beroep gegaan worden.

Roadside had dit inderdaad kunnen voorkomen door duidelijkere afspraken te maken.
In dit geval is het zelfs zo dat ze in 2012 ook van wat foto's gezegd hebben dat die niet door LAKS openbaar gemaakt hadden mogen worden (op Flickr) en dat LAKS vervolgens aan roadside heeft gevraagd of er nog meer foto's van hen zijn, zodat ze die ook offline konden halen. Roadside heeft op die laatste vraag kennelijk nooit meer gereageerd.

Dat is dus een extra criterium. Een die er nog niet was. Bovendien een die je niet rond krijgt als je het op een positieve manier wil toepassen.

Bijgaand de link naar de Tarievenlijst Stichting Foto Anoniem.

Als ze trouwens een lager tarief hadden gevraagd en dat vervolgens wel x5 hadden gedaan, zouden ze hoger zijn uitgekomen...

'Stempel van de maker' werd tot aan deze uitspraak altijd op een andere manier uitgelegd. Normaal gesproken was het zo dat de keuzes van een fotograaf met betrekking tot compositie, uitsnede, standpunt, scherptediepte etc. juist wel als creatief werden aangemerkt. Als dat geen creatieve keuzes zijn, welke keuzes die een fotograaf maakt zijn dan nog wel creatief?

Jammer is natuurlijk dat er alleen maar staat dat ze het niet aan hebben kunnen wijzen. Wat ze gezegd hebben staat er niet in. Het kan dus net zo goed zijn dat hier de persoonlijke mening van een rechter een hoofdrol heeft gespeeld. Ik zie toch duidelijk dat het verschillende foto's zijn en dat ze (dus) van elkaar te onderscheiden zijn.

Jij vertaalt het nu kennelijk als 'was niet aan te tonen welke foto's nu wel en niet van die fotograaf waren', maar dat staat niet in het vonnis. Daar staat, zoals je zelf al citeert 'niet kunnen aanwijzen in welke aspecten die op een persoonlijk stempel van de maker zouden kunnen duiden'. Dat gaat dus niet over 'van wie was de foto', maar 'was de foto wel creatief genoeg'. Dat zijn twee totaal verschillende vragen.

Nogmaals: het hele gebeuren rondom de eerder discussie uit 2012 en de gevraagde bedragen, daar is de rechter niet aan toe gekomen, omdat er al besloten was dat er überhaupt geen auteursrecht op de foto's rust.

Als je het dan toch wil hebben over de bedragen: vaak genoeg wordt er wel aangesloten op prijslijsten van Foto Anoniem of Pictoright, bij voorkeur nog verdrievoudigd ook met een (onterecht) beroep op de voorwaarden van DuPho (voorheen FotografenFederatie).

De prijslijsten zijn niet verboden. Het zijn namelijk geen richtprijzen. Het zijn simpelweg de prijzen die Foto Anoniem zelf vraagt wanneer mensen via hen een licentie willen verkrijgen voor een werk waarvan de maker (tijdelijk) onvindbaar is.

Het deel over die arbeidsrelatie ging erover of Roadside of dat de fotograaf de auteursrechthebbende zou zijn, als er al auteursrecht op de foto's zou rusten. Er was geen arbeidsrelatie tussen LAKS en de fotograaf.

LAKS wilde inderdaad dat Roadside zou aanwijzen welke foto's van hen waren, zodat ze die eraf zouden halen. Ik lees daar niet in dat onduidelijk is welke foto's van wie waren, maar wel dat er van beiden foto's op stonden en het nu leek alsof ze allemaal van LAKS waren.

Roadside kon gewoon aanwijzen welke foto's van wie waren. Daar bestond de discussie ook niet over. Als dat de belangrijkste discussie was, zou er wel bewijs van makerschap gevraagd zijn.

De discussie ging echter niet over het makerschap maar strandde al een stap eerder, namelijk bij de vraag of er überhaupt auteursrecht op de foto's rust. Omdat de rechter daar 'nee' op heeft geantwoord zijn alle andere vragen irrelevant geworden.

Bijgaand een link naar het vonnis.

Over de inhoud van de overeenkomst van opdracht wordt niet gesproken in het vonnis. Dat lijkt dus niet meegespeeld te hebben. Anders had de rechter dat moeten noemen. Ook niet gek, dat dit niet besproken wordt, want zo ver komen ze immers niet als er toch al geen auteursrecht op de foto's rust. Al het andere is dan opeens irrelevant geworden.
Dat geldt dus ook voor het niet-commerciële gebruik, als we dat al zo mogen noemen en dus ook voor de schadevergoeding. Als er geen auteursrecht op rust, is er geen schade, dus überhaupt geen recht op schadevergoeding.
Er is in die zin bekend dat er al geprobeerd is te schikken, aangezien er eerst nog een mail is gestuurd. Probleem is vooral dat ze hier in 2012 ook al over gesproken hebben en LAKS toen heeft aangegeven dat Roadside moest vertellen welke foto's volgens hen nog meer van Roadside waren, zodat ze die ook zouden verwijderen. Dat heeft Roadside kennelijk niet gedaan.

Jouw punten zijn dus niet aan de orde gekomen in de uitspraak. Het gaat er sec om dat er geen auteursrecht op de foto's zou rusten en dat beargumenteert de rechter door te zeggen dat de foto's niet onderscheiden kunnen worden en dat er daardoor dus ook geen objectief bepaalbare creativiteit in zit.

Rechters kunnen inderdaad matigen, maar deze uitspraak heeft niets meer met het gewone 'redelijkheid en billijkheid' te maken.

Daaruit blijkt inderdaad dat de rechter het onvoldoende vond. Wat ik graag zou willen weten is hoe dat werkelijk gegaan is in die zaal. Ze hebben heus meer gezegd dan die paar woorden.

Waar jouw citaat mee eindigt, dat is het nieuwe criterium dat deze rechter schept, dat niet rond te krijgen is als je het op een positieve manier toe wil passen.

Als je artikel 10 leest, zie je een lijst met wat werken kunnen zijn en onderaan lees je dat de lijst niet limitatief is. Door de jaren zijn daardoor de criteria 'eigen en oorspronkelijk karkter en stempel van de maker' ontstaan.

Eigenlijk rust op alles auteursrecht wat niet banaal of triviaal is. De vraag over onderscheid is een nieuw criterium.

Over hoe er geprocedeerd is weten we niet al te veel. Daarover is maar weinig in dit korte vonnis overgenomen. Dus of ze echt niet voldoende onderbouwd hebben, kunnen we niet beoordelen.

Wat mij betreft gaat het hier daarom alleen over het nieuwe criterium dat deze rechter heeft bedacht.