ErikvanRosmalen

Mijn favoriet?

'Onbekende lens'. Helaas zitten de objectieven van mijn Mamiya C330 nog niet in Lightroom, haha. Van het digitale deel is het toch mijn 70-200/2.8, daar maak ik de meeste portretten mee, gevolgd door de 50/1.4 voor het wat wijdere kader.

Ik heb het ook standaard uit staan hoor, maar ik vergeet het nog wel eens en dat merk ik dan - helaas - meteen.

Met je eens wat betreft die onhandigheid in verbinden, dat gedoe zou toch eenvoudiger moeten kunnen. En het vreet inderdaad accu.

Zelf gebruik ik het sporadisch, als ik bijvoorbeeld bij een theatervoorstelling of concert alvast een foto wil delen met de opdrachtgever voor social media. Dan zijn de foto's uit mijn camera nog altijd beter dan die met de smartphone. En een enkele keer bij een 'nieuwsmoment' als een foto snel nodig is voor socials. Maar dat zijn dan ook de enige momenten inderdaad!

Inderdaad, goed opletten als je zelf het water in gaat. Ben zelf eens kopje onder gegaan omdat ik in een kuil stapte die ik niet zag. Resultaat: natte broek. Camera droog, want die ging in een reflex boven mijn hoofd, gelukkig...maar de foto's waren het waard zullen we maar zeggen!

Ik zit aan zowel de kant van de inhuur als dat ik zelf in opdracht werk. Zolang je niet in de (high) fashion hoek zit, komt ruim meer dan 95% van de fotografen in zijn eentje. Dus dat je niet zonder assistenten kunt, is echt niet waar.

Leuke gimmick!

Over professionele versus amateurmodellen:

Ik werk met beide. Amateurmodellen vragen wat meer aansturing. Als in bewustzijn van licht en camera: hoe ze zich ten opzichte van het licht bewegen en hoe ze spieren spannen en ledematen 'vormen'.

Ik heb persoonlijk ook nooit ervaren dat professionele(re) modellen 'hun eigen ding doen'. Ik denk dat dat voornamelijk gebeurt bij de categorie modellen die vooral bij dat soort groeps-workshops staat, tegenover vijf of zes fotografen. Juist omdat er dan niet gecommuniceerd wordt.

Dat klopt (en dat is niet anders bij geklede of ongeklede modellen). Maar het is inderdaad wat je zegt al anders of je de compositie/pose beoordeelt, of dat je een gesprek lijkt te voeren met iemands lichaamsdeel...

Eens. Dit genre werkt in mijn optiek ook niet op die manier. Eigenlijk bijna geen enkele vorm van portret. Want je maakt die foto niet op het moment dat je de knop indrukt, maar in de tijd daar omheen, door het contact. En dat gaat niet als er zo'n peloton tegenover een model staat!

Dat klopt. De review van die cursus is al eerder gepubliceerd, ik verwijs ernaar in de link in de eerste alinea.