Vergeet compositieregels. Ga meer af op je gevoel.

Je kan inderdaad (maar) op gevoel afgaan bij het bepalen van de compositie van je foto, maar uiteindelijk, wanneer je naderhand de foto gaat bekijken en analyseren, zul je vaststellen dat een bepaalde compositieregel wel degelijk werd gerespecteerd. Het omgekeerde is eveneens waar; indien je naderhand niet tevreden bent met je foto, zul je ontdekken dat een compositieregel niet gerespecteerd werd

Het probleem is dat de meeste fotografen de standaarden NIET kennen. Gestalt? Ho maar. FIAP? Is dat een automerk?

Of zoals wijlen mijn vader mee leerde meer dan 40j geleden: je kan van de regels afwijken eens je ze perfect onder de knie hebt en je weet waarom. Niet omdat je ze niet kent...

Nando, hoe je het ook wendt of keert, je past bijna automatisch wel een of andere compositie regel toe.
Fotograferen op gevoel is zeer subkectief. Als mijn gevoel zegt een foto op een bepaalde manier te nemen, dan zegt jouw gevoel dat die foto niet goed is.
Maak ik een foto met 4 bomen erop dan zal jij zeggen dat ik beter een foto zou moeten hebben gemaakt met 3 bomen erop, want zal je zeggen: een oneven aantal werkt beter voor een kijker.
Wat dan met mijn gevoel? Misschien is het landschap zodanig dat het met 4 bomen wel kan of dat het landschap zodanig is dat je om een mooie foto te maken van het landschap je niet ontkomt aan het in beeld brengen van 4 bomen. De kijker is er immers niet bij en ziet niet wat er buiten beeld valt.
Ook wat betreft het kiezen van een standpunt. Opmerkingen van: je had beter een hoger standpunt kunnen kiezen, of vanaf dat rotsblok had je een betere foto kunnen maken. Probeer dat dan maar eens als je in een rolstoel zit.
Een kijker weet niet onder welke omstandigheden een foto is of wordt gemaakt. Of je nu regels gebruikt of zoals jij zegt: maak eens een foto op je gevoel. Dit laatste is zondermeer een subjectieve keuze, al of niet rekeninghoudend met de omstandigheden ter plaatse en van de mogelijkheden van de fotograaf.

Leuk bedacht, die regels, maar ik heb altijd alleen op m'n gevoel gewerkt, want ik kende de regels niet. Toch heb ik heel veel prenten die het bekijken waard zijn.....

De rolstoel heb ik niet opgevoerd als excuus voor een compositie. Dat maak jij er van. Ik voer het op als een beperkende factor in vergelijking met een fotograaf die kan gaan en staan waar hij/zij wil.
Een voorbeeld: De Opaalkust. Wil je foto's maken van de krijtrotsen, dan valt me op dat de meest indrukwekkende foto's vanaf een strand zijn genomen. Helaas zijn die stranden voor 99% enkel tevoet bereikbaar. Je hebt me zelf al aangegeven dat de workshop die je gaf aan de Opaalkust niet geschikt zijn voor rolstoelgebruikers.
Dat betekent dus ook dat het moeilijk wordt om mooie composities te maken omdat het gewenste standpunt niet bereikbaar is. Neemt natuurlijk niet weg dat er genoeg andere mooie foto's te maken zijn. Je komt dan echter niet thuis met de foto's die je zou willen maken.
Een rolstoel is dus geen excuus voor een mindere compositie, maar een beperkende factor.
Maar begrijp me goed. Ik verwijt je niks. Ik probeer alleen maar duidelijk te maken dat er beperkende factoren kunnen zijn die een ideale compositie soms niet mogelijk maken. De ene fotograaf heeft er meer mee te maken dan de ander.
Het is zo makkelijk gezegd: beter een stapje naar links of rechts gedaan, of een hoger of lager standpunt was een betere keuze. Omdat ik de omstandigheden niet ken, zal ik dat soort opmerkingen nooit maken.
Tot slot Nando, ik probeer mensen aan het denken te zetten. Dat er ook mensen met een beperking zijn en fotograferen. Dat zij ook graag eens een workshop willen meemaken maar altijd stuiten op de toegankelijkheid. Veel mensen denken er gewoon niet bij na. Het is mijn doel daar iedereen bewust van te maken. Nando, ik waardeer jou echt enorm. Als fotograaf, als cursusgever, maar ook als mens. Zie mijn opmerkingen niet als een persoonlijke aanval, maar als een discussie waarbij je van mening kan en mag verschillen. Jij zet mij ook aan het denken. Toch ook belangrijk, niet?

Maar nog even wat anders.
In verband met het maken van een compositie valt het me op dat heel veel fotografen het hoofdonderwerp in het midden zetten. Voor mijn gevoel is dat vaak saai. Kijk, daar komt het gevoel om de hoek kijken. Gevoel is per definitie subjectief. Ik vind het veel spannender als het hoofdonderwerp NIET in het midden staat. Juist ergens anders in het beeld. Dat betekent dat de kijker op zoek moet gaan naar het hoofdonderwerp dat toch duidelijk aanwezig is. Ondertussen is het oog van de kijker door de hele foto gegaan. Daar heb je weer zo'n regel: maak gebruik van de lijnen in beeld om de kijker door het beeld naar het hoofdonderwerp te leiden.

Na al deze zienswijzen omtrent compositieleer, wens ik nog een loutere bedenking te formuleren: vooraleer ik een foto genomen heb, heb ik de locatie bezocht en mij al enig idee gevormd hoe en wanneer ik deze foto ga nemen. Daarna kom ik terug en wanneer al de door mij voor mezelf gestelde vereisten zijn vervuld, dan neem ik de foto. Vandaar misschien dat ik zo weinig foto's neem. Is dit misschien niet evenwaardig aan de ingesteldheid van de fotograaf die meer op zijn intuïtie werkt en normaliter ook veel meer foto's neemt dan ik?

Robert Frank/Robert Capa/Henri Cartier Besson (Behind the Gare S/L)/William Klein/ Bruce Gilden....wil je nog meer namen? Ik wil alleen maar aangeven dat compositieregels lang niet voor iedereen geldt, ook niet voor mij. Dat je ook op andere wijze de aandacht voor je foto kunt vasthouden.

Ik kijk graag foto's en fotoboeken, maar ook via internet. Zodra ik een naam hoor, googel ik vaak. Zo ook bv Robert Frank met zijn serie The Americans, een aanval op de toen geldende compositieregels, hij wilde dat niet en koos bewust een andere weg. Heerlijke foto's om naar te kijken, recht uit het leven. Maar die ken jij ongetwijfeld vast.

https://davidcampany.com/robert-frank-the-instantaneous-reaction-to-oneself/

En verder heb je gelijk, alhoewel ik ook weleens denk dat het wel of niet gebruiken van comp.regels bij een aantal onbedacht en vanzelfsprekend gaat. Dat gaat vanzelf zeg maar.

Jeannet, je verwijst naar een site en als ik dan naar de foto's van dat boek kijk, vind ik dat er duidelijk compositieregels herkenbaar zijn. Dus zeg niet dat de fotograaf geen compositieregels gebruikt, al dan niet bewust.